Önce telefon açtı, Ali İsmail’in babasıyla birlikte. Oğlu açmayınca telefonu içi yandı. O sırada Ali İsmail, bilinci kapalı, ambulanstaydı. 10 …

Önce telefon açtı, Ali İsmail’in babasıyla birlikte. Oğlu açmayınca telefonu içi yandı. O sırada Ali İsmail, bilinci kapalı, ambulanstaydı. 10 saatlik yolu 6 saatte gitti aile, 38 günlük bekleyişi ve sonundaki acıyı henüz bilmiyorlardı.
Emel Korkmaz, hastaneyi ev yaptı… 38 gün sonra o haber geldiğinde, ömrünün bir kısmını bırakıp o hastanedeki sandalyelerde, geriye ne kaldığını da umursamadan hesap sormaya girişti…

Öldürmekle başlamaz ve bitmez adaletsizlik.
Cezasızlık, ödülüdür öldürenlerin.
Ve cenazeyle bitmez cezasızlığın kurbanlarının hikayesi.
Bazen cenazeyi çoraplarıyla teslim almaktı...
(yazının devamı için aşağıya tıklayın)


Kaynak: http://www.milliyet.com.tr/emel-anne-ve-cezasizlik/gundem/ydetay/2006908/default.htm
Milliyet » Gökçer Tahincioğlu "Emel Anne Ve Cezasızlık" Köşe Yazısı

Milliyet - Gökçer Tahincioğlu Son Köşe Yazıları